ΜΕ ΒΑΡΚΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ….
Του Παναγιώτη Καπάρα
οικονομολόγος,
πρώην Γραμματέας της Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Λέσβου
Η οικονομική κρίση που πλήττει τον τελευταίο χρόνο την παγκόσμια οικονομία ούτε πρωτοφανής είναι, ούτε πρωτόγνωρη και για αυτό τον λόγο υπάρχουν δοκιμασμένες συνταγές που μπορούν να βγάλουν και θα βγάλουν τελικά τις οικονομίες από την ύφεση . Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό, γιατί το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι τι γίνεται μετά;
Όλες οι χώρες ανεξάρτητα από το οικονομικό τους μέγεθος έδειξαν, ότι κατάλαβαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους λόγους που δημιούργησαν αυτή την κρίση και δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες, έτσι ώστε να παρέμβουν διαρθρωτικά για να διορθώσουν τις όποιες στρεβλώσεις αυτή την στιγμή υπάρχουν στις οικονομίες τους.
Το θέμα είναι τι γίνεται στην χώρα μας ; Τι κατάλαβε η Ελληνική κυβέρνηση από αυτή την κρίση και τι είναι διατεθειμένη να κάνει πρώτον για να μπορέσει να την ξεπεράσει με όσο το δυνατό λιγότερο κόστος, δεύτερο για να μετριάσει τις επιπτώσεις στους Έλληνες πολίτες και τρίτον για να δημιουργήσει προϋποθέσεις ώστε η επόμενη μέρα να βρει τους Έλληνες σε μια πραγματικότητα που δεν θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρή;
Αντιλαμβάνομαι την προσπάθεια του πρωθυπουργού να εμφανιστεί σε αυτή την κρίση ως υπεύθυνος και σοβαρός και την ίδια στιγμή να θέλει να δείξει τους άλλους ως ανεύθυνους και καιροσκόπους, αλλά όμως κάποιος πρέπει να του πει, ότι τα επικοινωνιακά παιχνίδια δεν είναι για όλες τις ώρες και ότι υπάρχουν στιγμές που τα λόγια τελειώνουν και όλα κρίνονται από τις πράξεις και τα αποτελέσματα.
Θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον να μάθουμε τι σκέφτεται να κάνει η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει στο μέλλον τους τραπεζίτες και αν είναι διατεθειμένη να βάλει φρένο στις άπληστες ορέξεις τους που σε ένα βαθμό δημιούργησαν αυτή την κρίση. Τι θα κάνει με την διαχείριση των ταμείων και ποιες τελικά θα είναι οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να υπάρχει επιτέλους διαφάνεια σε ότι έχει σχέση με το δημόσιο χρήμα; Πρέπει να γίνει παραγωγική αναδιάρθρωση ; Πρέπει να γίνουν καινοτόμες αλλαγές στα θέματα τις ενέργειας ; Πρέπει ή όχι να στηριχθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις; Kαι τι θα γίνει με τον αγροτικό τομέα και την διακίνηση των προϊόντων; Tι θα γίνουν τα νησιά, θα υπάρξει επιτέλους σοβαρή περιφερειακή πολιτική ;
Αυτά όμως τα ερωτήματα δεν μπορεί να τα απαντήσει ένας πρωθυπουργός ο οποίος άγεται και φέρεται από τις συγκυρίες. Αυτά τα ζητήματα δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει μια κυβέρνηση η οποία έχει βαλτώσει και δεν μπορεί να δώσει ούτε την παραμικρή προοπτική στο τόπο. Γιατί το μεγάλο ερώτημα σήμερα δεν είναι αν ένας πολιτικός είναι καλύτερος ή χειρότερος επικοινωνιακά. Το ερώτημα είναι τι πολιτικές μπορούν να εφαρμοστούν έτσι ώστε να ξαναβρεί η χώρα την αξιοπιστία της στην Ευρώπη για να σταματήσουν οι εταίροι μας να μας αντιμετωπίζουν σα να είμαστε τα μαύρα πρόβατα που προσπαθούν με κουτοπονηριές να τους ξεγελάσουν. Δεν είναι κακό να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα μια μικρή χώρα που ξοδεύει τεράστια ποσά από τον προϋπολογισμό της για εξοπλιστικές δαπάνες. Kακό είναι να μη μπορείς να εξορθολογήσεις τις δαπάνες σου και να εμφανίζεσαι κάθε φορά με διαφορετικό πρόγραμμα και με χωρίς ουσιαστικά σχέδιο δράσης όταν πρόκειται να αντιμετωπίσεις μια οικονομική κρίση όπως η σημερινή .
